خدایا کفر نمی گویم....

پریشانم....

چه می خواهی تو از جانم؟!

مرا بی آنکه خود خواهم اسیر زندگی کردی.

خداوندا!

اگر روزی ز عرش خود به زیر آیی...

لباس فقر پوشی...

غرورت را برای تکه نانی...

به زیر پای نامردان بیاندازی....

وشب آهسته وخسته...

تهی دست و زبان بسته....

به سوی خانه باز آیی....

زمین و آسمان را کفر می گویی...

نمی گویی؟!

خداوندا!

اگر در روز گرما خیز تابستان....

تنت بر سایه ی دیوار بگشایی...

لبت برکاسه ی مسی قیر اندود بگذاری....

و قدری آنطرف تر....

عمارت های مرمرین بینی....

و اعصابت برای سکه ای این سو و آن سو در روان باشد....

زمین و آسمان را کفر می گویی...

نمی گویی؟!

خداوندا!

اگر روزی بشر گردی...

ز حال بندگانت باخبر گردی...

پشیمان می شوی از قصه ی خلقت ، از این بودن ، از این بدعت...

خداوندا تو مسوولی ..

خداوندا تو میدانی که انسان بودن و ماندن در این دنیا چه دشوار است ...

چه رنجی می کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است.............